یادداشت زادروز محمد رحمانیان و بانو مهتاب نصیر پور
گفت: «اساسا نمایش ایرانی که پیگیرش هستی موزهای است و عمرش را کرده؛
شماها دارید با تنفس مصنوعی زنده نگهش میدارید.» گفتم: «بدون شک این نمایش
دارای قابلیتها و ویژگیهایی بوده که تاکنون در گردباد حوادث دوام آورده،
ماندگار شده و این حاصل زحمت تلاشگران پرشوری است که این دغدغه را همراه
با خود داشتهاند و در گسترش آن کوشیدهاند. گفت: «بازهم به انباشتههای
موزه میافزایند!» گفتم: «آنها باید باشند. اما...گفت: «نیستند.» گفتم:
«هستند بزرگوارانی که با شناخت ویژگیها و قبلیتهای نمایشهای ایرانی
آثاری را خلق میکنند که وقتی به تماشایش مینشینی از زلف گره زدن با
نمایشگران قدیمی لذت می بری و از ذوق زدگی دیدن تئاتری خوشساخت قند دردلت
آب میشود. گفت: «مگر...» گفتم: «بله بسیارند و آقای محمد رحمانیان بیشک
یکی از بهترین این تلاشگران مهربان است ...»
شناخت من از آقای رحمانیان بر میگردد به نمایشنامه «مصاحبه» - دیر است ولی سن و سال اجازه زودتر از آن را نداده - و بعد از آن خواندن نمایشنامههای چاپشده و دیدن اجراهایی همچون «فنز» و «عشقه» و «مانیفست چو» و ... و پیگیری اخبار و اطلاعات نمایشنامههای که قرار بود به صحنه بیاید و افسوسش بر ما ماند و حال و هوای گروه اجرایی که بماند...
رحمانیان فیلمنامه هم مینویسد، همچون «کتاب قانون»؛ در داستانی ساده و خودمانی تلنگرهایی میزند و چرت روزمرگی را میپراند. مجموعههای نمایش در رسانه جمعی هم همینگونه میشود ... در سرکلاسهایش کتابها را معرفی میکند - نکتههای ریزی میگوید که تو حس میکنی کتاب جلوی رویش باز است و از رو دارد برایت میخواند - و با گشادهرویی بیاندازه راهنماییات میکند و تشویق برای ادامه دادن و تلاش کردن و تذکر به طی کردن مسیر و اهمیت خوب گذراندن و اینکه راه را که هموار کنی هدف نزدیک و نزدیکتر می شود.
به یاد دارم در یادداشتی از ایشان خواندم: «اساسا من نمایشنامهنویس شدم تا به کسی توهین نکنم. پس چگونه ممکن است...» و جملهای است که بارها و بارها با خودم مرورش کرده و میکنم و سعی میکنم به کارش بندم ...
بیست و نهم آذرماه بر خود میبالد از زادروز محمد رحمانیان؛ همچنین این ماه شور شادمانهای دارد که زادروز بانو مهتاب نصیرپور هم بر پیشانیاش حک شده است و ما از صمیم قلب این روز را شادباش میگوییم و آهی بلند میکشیم و افسوس میخوریم که چرا نمایشی از این دو بزرگوار بر روی صحنههای تئاتر کشورمان نیست ...!؟
زادروزتان خجسته آقای رحمانیان و بانو نصیرپور؛ امید در هرکجای این کره خاکی هستید روزگار خوش و شادی داشته باشید و خوب باشید همیشه با مهر.
شناخت من از آقای رحمانیان بر میگردد به نمایشنامه «مصاحبه» - دیر است ولی سن و سال اجازه زودتر از آن را نداده - و بعد از آن خواندن نمایشنامههای چاپشده و دیدن اجراهایی همچون «فنز» و «عشقه» و «مانیفست چو» و ... و پیگیری اخبار و اطلاعات نمایشنامههای که قرار بود به صحنه بیاید و افسوسش بر ما ماند و حال و هوای گروه اجرایی که بماند...
رحمانیان فیلمنامه هم مینویسد، همچون «کتاب قانون»؛ در داستانی ساده و خودمانی تلنگرهایی میزند و چرت روزمرگی را میپراند. مجموعههای نمایش در رسانه جمعی هم همینگونه میشود ... در سرکلاسهایش کتابها را معرفی میکند - نکتههای ریزی میگوید که تو حس میکنی کتاب جلوی رویش باز است و از رو دارد برایت میخواند - و با گشادهرویی بیاندازه راهنماییات میکند و تشویق برای ادامه دادن و تلاش کردن و تذکر به طی کردن مسیر و اهمیت خوب گذراندن و اینکه راه را که هموار کنی هدف نزدیک و نزدیکتر می شود.
به یاد دارم در یادداشتی از ایشان خواندم: «اساسا من نمایشنامهنویس شدم تا به کسی توهین نکنم. پس چگونه ممکن است...» و جملهای است که بارها و بارها با خودم مرورش کرده و میکنم و سعی میکنم به کارش بندم ...
بیست و نهم آذرماه بر خود میبالد از زادروز محمد رحمانیان؛ همچنین این ماه شور شادمانهای دارد که زادروز بانو مهتاب نصیرپور هم بر پیشانیاش حک شده است و ما از صمیم قلب این روز را شادباش میگوییم و آهی بلند میکشیم و افسوس میخوریم که چرا نمایشی از این دو بزرگوار بر روی صحنههای تئاتر کشورمان نیست ...!؟
زادروزتان خجسته آقای رحمانیان و بانو نصیرپور؛ امید در هرکجای این کره خاکی هستید روزگار خوش و شادی داشته باشید و خوب باشید همیشه با مهر.
+ نوشته شده در چهارشنبه ۱۳۹۱/۰۹/۲۹ ساعت 21:14 توسط مهدی صفاری نژاد
|
سلام .اگه نمایشنامه ای خوندید حتما نظر یادتون نره .اگرم خواستید اجراش کنید با من تماس بگیرید ممنون.